آدمای مهربون ترسو!
زمان خواندن: ۴ دقیقه
دقت کردی چرا بیشتر آدمایی که ادعا میکنن «من آدم مهربون و بی آزاریم و اهل دعوا نیستم»، تهش معمووولا سرخورده میشن و حقشون خورده میشه؟
چون واقعیت ماجرا یه چیز دیگه است:
خیلی ها اسمِ ترسو بودن و ناتوانی رو میذارن مهربونی و اخلاق مدار بودن!
ببین، اگه تو توانایی دفاع از خودت رو نداشته باشی، اگه هیچ ابزاری برای نه گفتن نداشته باشی، سکوت کردنت هنر نیست که، مجبوریه!
یه خرگوش جلوی گرگ ادعای صلح طلبی نمیکنه، فقط چارهای نداره و فرار میکنه!
آرامش فقط زمانی ارزش داره که بتونی حقت رو بگیری، اما آگاهانه انتخاب کنی که وارد جنگ نشی.
امروز داشتم یکی از جملات سامورایهای قدیم رو میخوندم که در مورد همین بود و جرقه این نامه هم از اینجا اومد: «انقدر آرام باش که وارد جنگ نشی، و انقدر آماده باش که اگه شروع شد، تمومش کنی!»
این تعادل همون چیزیه که اکثر آدما گمش کردن.
ما معمولا از یکی از این دو تا لبه پرت میشیم پایین:
دسته اول اونایین که اصلا هیچ ابزار دفاعی تو دستشون ندارن.
توی کار، کارفرما پولش رو نمیده ولی بازم سرش رو میندازه پایین و اضافه کاری وایمیسه.
توی معامله، طرف مقابل بدقولی میکنه و این هیچی نمیگه.
توی رابطه، بهش بی احترامی میکنن و این به جای مرز کشیدن، خودش رو مقصر میدونه.
و … . بعدش هم اسم این ضعف رو میذارن صلح جویی!
نه عزیزم این صلح جویی نیست، این ناتوانیه.
دسته دوم برعکسن.
همیشه آماده دعوان!
سر یه بوق زدن توی ترافیک پیاده میشن، توی شبکه های اجتماعی فحاشی میکنن و فکر میکنن دعوا و داد زدن یعنی اقتدار.
در حالی که این رفتار اوج ترسه!
آدمی که واقعا قویه وقت و اعصابش رو سر این حاشیه ها هدر نمیده.
قدرت واقعی دقیقا وسط این دو تاست.
توی رابطه و دوستی لازم نیست سر هر مسئله بی ارزشی بحث کنی و به پر و پای طرف بپیچی!
انقدر بلوغ داری که بشنوی، و از مسائل کوچیک بگذری تا آرامش حفظ بشه.
اما خط قرمز داری.
انقدر استقلال روانی داری که وابسته نمونی.
اگه ببینی طرف مقابل خط قرمزت رو رد کرد، سر و صدا راه نمیندازی، التماس هم نمیکنی. خیلی آروم و قاطع بارت رو میبندی و رابطه رو تموم میکنی.
صلح واقعی از سر قدرته، نه از سر ناچاری!
آرامش واقعی وقتی میاد که پشتت به یه چیزایی گرم باشه. به مهارتت، به پس اندازت، به اعصابت و به تواناییت برای محافظت از خودت.
وقتی ضعیف باشی، مجبوری به همه باج بدی تا کار به دعوا نکشه!
اما وقتی خودت رو قوی کردی، تازه اون موقع میتونی خونسرد بمونی و الکی انرژی نسوزونی!
فرض کن انقدری پس انداز داری که اگه تا ۲ سال دیگه هم هیچ کاری نکنی میتونی همین روال زندگیتو ادامه بدی و هزینههای پیشبینی نشده رو هم پوشش بدی.
و یه مهارتی داری که بتونی ازش پول بسازی.
حالا اگه تو محیط کار داری اذیت میشی اگه بمونی، خودت میخوای که بمونی! مجبور نیستی. و اگه رنجش غیر قابل تحمل بود میتونی استعفا بدی و دیگه اونجا کار نکنی!
وقتی به پولش احتیاج داری، دیگه مروت و گذشت و حق خواهی و چنین چیزایی نیست.. مجبوری! حالا واکنشت در برابر این اجبار میتونه سکوت باشه میتونه دعوا باشه یا چیزای دیگه…
به جای خود خوری و چنین چیزایی، ذهنتو جمع کن، انرژیتو برای این چیزا تلف نکن.
میدونم سخته اما بهترین کار اینه که اول توانایی تموم کردن بازی رو به دست بیاری، بعد تصمیم صلح یا جنگ بگیری!
موضوعیه که خودم بهش فکر میکنم. و تو بخش مالی و روابط خیلی به دردم خورده. بازم بهش فکر میکنم و سعی میکنم فعلا این برهه رو هم روی این قاعده پیش برم. با شما هم به اشتراک گذاشتم شاید به دردت بخوره!
دمت گرم که تا آخر خوندی!
ارادتمند،
رضا.
من سعی میکنم کارم رو تمیز نگه دارم و هیچ اسپانسرشیپی رو تاحالا قبول نکردم. برندای بزرگی مثل کاله و پاسارگاد و ... درخواست اسپانسری دادن که نپذیرفتم. چون نمیخوام روح کارم رو بفروشم.
بنابراین تمام کار من توسط شما خوانندهها ساپورت میشه. اگه دوست دارین سهمی تو حمایت این کار (و پادکست) داشته باشین میتونین از طریق دکمهی زیر حمایت مالی کنین! هیچ اجباری نیست و این صرفا یک درِ باز هست!
همین که هستین برای من بسیار ارزشمنده.
نظرها