چرا وقتی میفهمیم تو مسیر غلطیم پیاده نمیشیم
زمان خواندن: ۴ دقیقه
امروز یه عکسی میدیدم از یه جاده ی خشک و بی انتها که پایینش یه جمله ی سنگین نوشته شده بود:
«هرچقدر بیشتر سوار قطار اشتباه بمونی، بلیت برگشتت گرون تر میشه!»
نشستم پای این جمله و رفتم تو فکر…
چرا وقتی میفهمیم تو مسیر غلطیم پیاده نمیشیم؟
مغز ما یه تله‌ی روانی خطرناک داره به اسم خطای هزینه‌های هدر رفته.
پیش خودت میگی: «من پنج سال از عمرم رو پای این کار گذاشتم»، «من احساس و زندگیم رو پای این رابطه ریختم»، «حیفه اگه الان ولش کنم.»
اما حقیقت تلخ اینه: اون پنج سال دیگه رفته! سوخت و تموم شد!
سوال واقعی اینه که آیا حاضری پنج سال بعدی عمرت رو هم با دستای خودت بریزی تو چاه؟!
بیا بی تعارف یه نگاه به روابط و دوستی هامون بندازیم.
چند بار دیدی یه نفر توی یه رابطه ی عاطفی یا دوستی مسموم گیر کرده؟
من که زیاد دیدم..
طرف از سال دوم فهمیده این آدم، آدم زندگی یا رفاقت نیست. فهمیده که این رابطه به جای رشد، داره تحقیرش میکنه و روحش رو میخوره.
اما چی کار میکنه؟ میمونه! میگه شاید عوض بشه، یا زشته الان تمومش کنم.
یک سال میشه سه سال، سه سال میشه هفت سال…
و وقتی بالاخره یه روز وسط ویرانی مطلق به خودش میاد و مجبووور میشه از قطار اشتباه پیاده شه، و تازه اون موقع میبینه بلیت برگشتش چقدر گرون تموم شده.
به قیمت اعتماد به نفس از دست رفته، روان داغون، و زخم هایی که شاید تا آخر عمر باهاش بمونن…
توی بیزینس و کار هم دقیقا همینه.
طرف یه ایده یا شراکتی رو شروع میکنه که از همون اول نشونه‌های شکست توش پیداست. دیتای بازار داره داد میزنه که این مسیر بن بسته!!
اما چون به این و اون وعده داده، یا چون چند صد میلیون پول خرج کرده، پافشاری میکنه. هی پول قرض میکنه و میریزه توی یه چاه وِیل!
اگه همون ماه‌های اول با صد میلیون ضرر پیاده میشد، میشد یه کارایی کرد. اما انقدر توی اون قطار اشتباه میشینه تا وقتی که کل زندگی و اعتبار و سرمایه‌ش رو ببازه…
و دردناک تر از همه، فرصت های از دست رفته‌ن…
موندن تو مسیر اشتباه فقط زمان رو تلف نمیکنه. تمام فرصت هایی که میتونستن زندگیت رو بسازن رو داری با بی رحمی میسوزونی…
قطارهایی که مسیرشون به سمت رشد و آرامش واقعی تو بود، یکی یکی از ایستگاه رد میشن و تو حتی نگاهشون هم نمیکنی.
لامصب اینا همیشه نیستن..! یه چیزایی گلدن تایم دارن…
ولی میدونی اصلا چرا سوار این قطارهای اشتباه میشیم؟
یکی از ریشه‌های رایجش اینه: ما جو گیر میشیم!
چون مراقب ورودی های ذهنمون نیستیم.
چون هر روز صبح تا شب گوشی رو میگیریم دستمون و محض سرگرمی، هر آشغال و محتوای مسمومی که توی شبکه های اجتماعی هست رو میریزیم توی ذهنمون.
وقتی رژیم اطلاعاتی نداری، وقتی خوراک مغزت میشه شوآف های توخالی اینستاگرام، تصمیمات هم همونقدر توخالی میشن…
جو گیر میشی و فکر میکنی باید شبیه فلان بلاگر سریع پولدار بشی، میپری توی یه بیزینس احمقانه. یا فکر میکنی توام باید همون برندارو بخری هرچند با قسط و وام و …
جو گیر میشی و فکر میکنی رابطه یعنی همون هیجان‌های دروغین ریلزها، با خودت میگی وای چقدر ناز.. چقدر اینا خوبن.. و بدون اینکه بفهمی میری توی یه رابطه ی غلط.
ذهن تو دقیقا مثل معده‌ت میمونه. حاضری از توی سطل آشغال سر خیابون که نمیدونی چه کسی چه چیزایی ریخته توش غذا بخوری؟
نه!
پس چطور اجازه میدی هر محتوایی وارد ذهنت بشه؟!
اگه میخوای بعدا بابت تصمیم هات اشک نریزی، باید از همین امروز یه رژیم اطلاعاتی سفت و سخت بگیری.
ورودی های چرت و پرت رو ببند.
از آدمایی که هیجان الکی تولید میکنن فاصله بگیر.
و اگه همین الان که داری این نامه رو میخونی، ته دلت میدونی که روی صندلی یه قطار اشتباه نشستی… همین امروز یه فکری بکن..!
و در آخر لازمه بگم که قبول کردن اشتباه، اوج هوش و شجاعته..!
اگه فهمیدی اشتباه کردی، خودخوری نکن! اینکه پذیرفتی شجاعت بزرگیه! جدی میگم!
همین.
دمت گرم که تا آخر خوندی.
آخر هفته ی خوبی داشته باشی!
راستی! هرچی تو این ربات بنویسی برای من قابل مشاهده نیست! برای پیام دادن به من از پیام خود کانال استفاده کن!
ارادتمند،
رضا.
من سعی می‌کنم کارم رو تمیز نگه دارم و هیچ اسپانسرشیپی رو تاحالا قبول نکردم. برندای بزرگی مثل کاله و پاسارگاد و ... درخواست اسپانسری دادن که نپذیرفتم. چون نمیخوام روح کارم رو بفروشم.
بنابراین تمام کار من توسط شما خواننده‌ها ساپورت میشه. اگه دوست دارین سهمی تو حمایت این کار (و پادکست) داشته باشین میتونین از طریق دکمه‌ی زیر حمایت مالی کنین! هیچ اجباری نیست و این صرفا یک درِ باز هست!
همین که هستین برای من بسیار ارزشمنده.
نظرها