حرف مرد واقعا یکیه؟!
زمان خواندن: ۴ دقیقه
تو فرهنگ ما یه جمله ی معروفی هست که از بچگی تو گوش هممون خوندن: «حرف مرد یکیه!»
در ظاهر این جمله نشونه‌ی وفاداری، قدرت یا ثبات قدم به نظر میاد.
اما واقعیت اینه که اگه کالبدشکافیش کنی میبینی یکی از خطرناک ترین باورهاییه که به خوردمون دادن!
دیروز داشتم یه یادداشتی از ساحیل بلوم میخوندم که دقیقا دست گذاشته بود روی همین ماجرا.
میگفت: «هر روز که میگذره بیشتر مطمئن میشم که تمایل به تغییر دادن نظرت، بالاترین نشونه‌ی هوش و خرد واقعیه.»
و بعد یه تشبیه قشنگ زده بود:
آدمایی که واقعا رشد میکنن اونایی هستن که با اومدن اطلاعات جدید و دیتای تازه، خیلی راحت نظرشون رو عوض میکنن.
این دقیقا شبیه یه آپدیت نرم افزاریه.
هدف این نیست که ثابت کنی حق با توئه، هدف اینه که حقیقت رو پیدا کنی!
البته بذار همین اول یه مرز پررنگ بکشیم.
منظور من اصلا این نیست که فردا صبح بیدار بشی و همه چیز رو زیر سوال ببری و مثل یه برگ تو باد با هر نسیمی جهت عوض کنی! نه.
یه سری چیزها ریشه های وجودی ما هستن.
اخلاقیات، شرافت، اصالت و تعهد به انسانیت چیزایی نیستن که بشه سر به زنگاه عوضشون کرد…
تغییر دادن این باورهای ریشه‌ای به سال ها تفکر، تجربه و شواهد خیلی سنگین نیاز داره.
بحث من سر تاکتیک ها، استراتژی ها و لجبازی های فکری روزمره است.
تو فلسفه دائو یه اصل فوق العاده هست که لائودزو هزاران سال پیش خیلی ساده و قشنگ توضیحش داده.
میگه شاخه ای که سبز و زنده است نرم و منعطفه.
در برابر باد شدید خم میشه اما نمیشکنه. اما شاخه ای که خشک و سفته با اولین طوفان میشکنه و میفته زمین!
مرگ یعنی خشکی و انعطاف ناپذیری، و زندگی یعنی نرمی و پویایی!
طبیعت رو ببین..؟
آبی که تو مسیر رودخونه با سنگ روبرو میشه شکل مانع رو به خودش میگیره و رد میشه. اما آبی که یه جا راکد بمونه و حرکت نکنه میگنده!
حالا تو زندگی واقعی،
چقدر تو بیزینس آدمایی رو دیدیم که ماه‌ها پای یه ایده‌ی مرده پول و انرژی ریختن، فقط چون اول کار به این و اون گفتن «من اینو میسازم»؟
بازار داره نشون میده که دوره‌ی این کار تموم شده، اما طرف از روی غرور حاضر نیست بگه من مسیرم اشتباه بود و باید جهتم رو عوض کنم..!
این استقامت نیست، لجبازی با واقعیته!
یا تو روابط عاطفی.
حتما که تو هم دیدی طرف سینه سپر میکنه و میگه من اخلاقم همینه که هست، از اول همین بودم! عوض نمیشم!
سال‌ها یه الگوی سمی و مخرب رو تو حرف زدن تکرار میکنه.
شریکش بارها بهش گفته این طرز برخوردت داره منو خرد میکنه، اما اون ترجیح میده رابطه از هم بپاشه ولی اعتراف نکنه که رفتارش احتیاج به تغییر داره!
چرا این بلا سرمون میاد؟
چون ایگوی ما نظراتمون رو گره زده به هویتمون.
فکر میکنیم اگه بگیم «اشتباه کردم»، یعنی بی ارزش شدیم. در صورتی که واقعیت دقیقا برعکس اینه!
کدوم یکی از ما حاضره روی گوشیش با سیستم عامل ده سال پیش کار کنه؟
هیچ کس!
به محض اینکه یه آپدیت جدید میاد، گوشیتو میزنی به شارژ تا باگ هاش برطرف بشه و سیستم روون تر کار کنه.
پس چطور انتظار داری ذهنت با همون الگوهای زنگ زده‌ی گذشته کار کنه و زندگیت به بن بست نخوره؟!
آدمای باهوش دنبال برنده شدن تو بازی لجبازی نیستن.
اونا تشنه ی حقیقتن..!
رها کردن یه باور کهنه شکست نیست، ارتقای سیستمه.
حالا قبل از اینکه خطاهای دیگران رو بررسی کنی، یه نفس عمیق بکش و ببین خودِ تو الان چه باوری تو کار یا چه رفتاری تو رابطه رو داری از روی تعصب یا نا آگاهی با خودت حمل میکنی؟
شاید برا تو هم وقتش رسیده که مثل آب روان بشی و به مغزت اجازه بدی آپدیت بشه..؟
دمت گرم که تا آخر خوندی! :)
آخر هفته‌ی خوبی داشته باشی!
ارادتمند،
رضا.
من سعی می‌کنم کارم رو تمیز نگه دارم و هیچ اسپانسرشیپی رو تاحالا قبول نکردم. برندای بزرگی مثل کاله و پاسارگاد و ... درخواست اسپانسری دادن که نپذیرفتم. چون نمیخوام روح کارم رو بفروشم.
بنابراین تمام کار من توسط شما خواننده‌ها ساپورت میشه. اگه دوست دارین سهمی تو حمایت این کار (و پادکست) داشته باشین میتونین از طریق دکمه‌ی زیر حمایت مالی کنین! هیچ اجباری نیست و این صرفا یک درِ باز هست!
همین که هستین برای من بسیار ارزشمنده.